ik ben 63 jaar en ik twijfelde maanden om dit überhaupt hardop te zeggen.
want je praat er niet over. niet met je dochter, niet met je vriendinnen, niet met de huisarts. je lost het gewoon op. een kruisje erin, een extra broek in de tas, en altijd weten waar de wc is.
maar wat ik eigenlijk voelde was dat ik steeds kleiner werd. geen lichte broek meer aantrekken want stel je voor. geen lange wandeling zonder de hele tijd te rekenen. altijd dat stukje spanning als ik moest lachen of opstond van de bank.
dat is geen leven. dat is overleven.
wat ik nu draag voelt gewoon als een slip. geen geplooi, geen geritsel, geen gevoel dat er iets tussen mijn benen zit wat er niet hoort. en die druppels die altijd kwamen als ik een paar stappen had gezet na het toilet — die vang ik gewoon op. zonder dat ik er iets voor hoef te doen.
voor het eerst in jaren hoef ik niet te rennen.
ik trek mijn lichtblauwe linnen broek gewoon weer aan. ik loop de deur uit zonder iets te controleren. ik lach zonder even in te houden.
dat klinkt misschien klein. maar voor mij is het alles.