"Ik ben 61. En ik wil eerlijk zijn: ik heb het veel te lang uitgesteld.
Het begon zo'n 5 jaar geleden, rond de overgang. Eerst een druppel bij het niezen. Toen ook bij lachen. En op een gegeven moment merkte ik dat het ook gebeurde als ik net van het toilet kwam — gewoon een klein beetje dat nog nakwam.
Ik ging inlegkruisjes gebruiken. Elke dag eentje. Soms twee. Ze verschoven, ze plakten aan de verkeerde kant, en ik had altijd dat gevoel dat iedereen het kon zien.
Op een familiedag bij mijn dochter trok ik mijn jas niet uit omdat ik bang was dat mijn lichte broek een vlek zou laten zien. Mijn kleinzoon vroeg waarom oma haar jas aanhield. Dat was het moment dat ik dacht: dit kan zo niet langer.
Ik zag Livia voorbijkomen op Facebook. Eerlijk? Ik was sceptisch. Ik dacht: dit is weer zo'n product dat belooft wat het niet waarmaakt.
Maar ik bestelde ze toch. 3+3 gratis, en als het niets was kon ik ze binnen 60 dagen terugsturen.
De eerste dag dat ik er eentje aantrok dacht ik: dit is gewoon een slip. Geen dik, stijf, ritselig ding. Gewoon een slip.
Die hele dag heb ik hem aangehad. Ik ging boodschappen doen, ik heb met mijn vriendin geluncht, ik heb de hond uitgelaten. En ik heb er niet één keer aan gedacht.
Niet. Één. Keer.
Pas 's avonds toen ik me uitkleedde, realiseerde ik me: ik heb vandaag niet gecheckt. Ik heb niet naar beneden gekeken. Ik heb niet mijn hand voor mijn neus gehouden. Ik heb gewoon geleefd.
Het klinkt klein. Maar voor iemand die 5 jaar lang elke dag bezig was met 'lek ik door?'... is dat enorm.
Ik draag ze nu 3 maanden. Elke dag. Ze gaan gewoon mee in de was, ze zien er nog steeds goed uit, en ik heb geen enkele keer een lek gehad.
Ik heb mijn la met inlegkruisjes leeggehaald. Die ruimte gebruik ik nu voor iets anders.
En die lichte broek? Die draag ik weer."
— Greet, 61 jaar